مى‌شود. ما نيز كم كم با همين ديدگاه به عالَم نگاه مى‌كنيم. پس تكنيك و تكنولوژى فقط ابزار نيست. هواپيما، جارو برقى، يخچال و فريزر تنها ابزار نيستند، بلكه متمثّل و متبلورِ شكلى از «وجود» اند. «وجود» خود را به اين شكل ظاهر كرد. وقتى كه اين «وجود» مى‌آيد، خصلت‌هاى خود را نيز به همراه دارد. اگر امروز، همه جهان در سيطره غرب است، براى آن است كه تمام جهان در سيطره تكنولوژى است. تكنولوژى همواره مشخصات فرهنگى را با خود به همراه مى‌آورد. در نتيجه، چون مشخصات فرهنگى با روح دينى و تفكر الهى مباينت دارد، با ورود آن تعارض ايجاد مى‌شود. وقتى تكنولوژى در جامعه دينىِ واقعى وارد مى‌شود با خود مسائلى را مى‌آورد كه متفكران آن جامعه بايستى درباره آن‌ها فكر كنند. اگر چه با تكنولوژى نمى‌توان مخالفت كرد و بايد آن را پذيرفت ولى بايد مقدماتى را فراهم كرد كه تكنولوژى تمام هويت اسلامى ما را تحت‌الشعاع خود قرار ندهد. اگر ما تصور كنيم كه تكنولوژى تنها مساوى با «ابزار» است، دچار انحرافى شده‌ايم كه در آخر كار متوجه آن مى‌شويم.
تكنولوژى بسيار مهم، عظيم و خوب است. اما دوستان عزيز! به اين نكته بايد توجه داشت كه تكنيك و تكنولوژى، مظهر تكامل بشر نيست. بلكه با مرتبه و مرحله‌اى از انحطاط بشر همراه بوده است. بشر در مرحله‌اى منحط شد تا توانست تكنولوژى را به‌وجود آورد. اين نكته بسيار مهمى است ما بايد به اين مطلب توجه كرده و خود را در مقابل تكنيك و تكنولوژى نبازيم! اگر متفكران و انديشمندان جامعه ما به اين نكته توجه كنند، در برابر بشر غربى خود را نمى‌بازند! اگر چه ما سرمايه‌هاى بسيار عظيم فكرى و معنوى در اختيار داريم، اما بايد توجه كنيم كه به تكنيك و تكنولوژى نيز نياز داريم. اما فكر نكنيم كه تكنولوژى برابر با كمال عقل بشر است! خير! اگر اين تكنيك و تكنولوژى در عالم اسلامى اتفاق مى‌افتاد، شخصيت و مميزاتى به جز وضعيت كنونى آن داشت كه الآن جامعه جهانى را تهديد مى‌كند.
امروز بشر در كمال آرامش، در زير بمب هسته‌اى زندگى مى‌كند! چرا اين اتفاق افتاده است؟ ما چرا نمى‌فهميم كه در هر لحظه، در معرض تهديد عظيم‌ترين خطرهاى تاريخ هستيم؟ زيرا تكنولوژى بر همه عالَم سيطره دارد و اجازه فكر كردن براى كسى باقى نمى‌گذارد. بنابراين، هر چند حقيقت و ضرورت تكنولوژى را انكار نمى‌كنيم، اما نبايد در