كشور (!) مصاحبه مى‌كنيم. آقاى دكتر! بفرماييد: چرا دولت ايران در موضوع سرمايه‌گذارى آمريكايى‌ها در كشورشان، اين‌گونه بى‌سياستى مى‌كند؟! معلوم است كه پاسخ چنين فرد بى‌هويت و از همه‌جا رانده‌اى، كه راديو بى. بى. سى.
به او عنوانى داده است، چه مطالبى خواهد بود. شنونده ظاهربين نيز اين مطالب را براى ديگران نقل مى‌كند كه:
«بله! ديشب آقاى دكتر ... متخصص سرمايه‌گذارى‌هاى خارجى، به سياست ايران انتقاد داشت كه چرا با آمريكا ارتباط برقرار نمى‌كنيد تا آمريكائى‌ها در كشور شما سرمايه‌گذارى كنند؟!» در حالى كه اگر شنونده مرعوب شگردهاى خاص رسانه‌هاى دشمن نشود، بايستى از خود بپرسد: آمريكائى‌ها در كدام كشور سرمايه‌گذارى كرده‌اند؟ آنان به هر كشورى راه پيدا كردند، اگر آنان را ندوشيدند و سرمايه‌هاى آنان را به غارت نبردند، كارى براى آن كشور انجام ندادند.
بهترين شاهد اين موضوع، كشور ايران است. خوب است كه يك نفر به اين سؤال پاسخ دهد كه: از كودتاى ٢٨ مرداد ١٣٣٢ تا پيروزى انقلاب اسلامى در سال ١٣٥٧، مدت بيست و پنج سال آمريكايى‌ها بر ايران مسلط بودند، چه سرمايه‌گذارى كرده‌اند؟
اين كشور بطور كامل در اختيار آمريكايى‌ها بود. در اين ربع قرن، همه اختيارات كشور، از شاه ايران گرفته تا پايين‌ترين اجزاء كشور در دست آنان بود. شاه منتظر دستور سفير آمريكا بود تا مطابق آن عمل كند. با استفاده از كاپيتولاسيون، يك گروهبان آمريكايى به يك ژنرال ايرانى فرماندهى مى‌كرد. شما انتظار داريد كه بيش از اين كشور را در اختيار آمريكا مى‌گذاشتيم؟! واقعيت اين است كه ما ايرانى‌ها هر نوع سلطه‌پذيرى و ايجاد رابطه با خارجى‌ها را تجربه كرده‌ايم.
در دوران ضعف ايران، روس‌ها و سپس انگليسى‌ها مسلط شدند. پس از آن، آمريكايى‌ها و اسرائيلى‌ها مسلط شدند. و به عبارت ديگر، همه اقداماتى كه بعضى از توصيه‌كنندگان داخلى درباره ايجاد رابطه با آمريكا ارائه مى‌دهند، رژيم شاه در گذشته، به نيابت ما اجرا كرد و آمريكايى‌ها در اين كشور بطور كامل دستشان باز بود. با اين وصف، چه زيباست كه يك جوانمرد به اين سؤال پاسخ دهد كه: آمريكائى‌ها در اين ربع قرن، چقدر در ايران سرمايه‌گذارى كرده‌اند؟! گيرم كه بگوييم تاريخ مصرف همه‌