سپس روسها نيز از نظر اول خود بازگشتند و با قزاق‌ها هم رأى شدند. بنابراين، اگر رژيم مشاع حاكم شود، به مصلحت ما است و اگر قرار باشد خطى را به ما تحميل كنند كه همان خط حسين قلى آستارا باشد، حدود ١١% درياى خزر سهم جمهورى اسلامى ايران مى‌شود در حالى كه ما و قزاقستان بيشترين ساحل را در درياى خزر داريم.
هم‌اكنون درياى خزر داراى رژيم حقوقى مشخصى نيست. رژيم قبلى، قرارداد سال ١٩٢١ و ١٩٤٠ بين ايران و شوروى سابق است. پيش از آنكه رژيم حقوقى درياى خزر تعيين شود، اگر هر دولتى، گوشه‌اى از آن را براى استخراج نفت سوراخ كند، همان حكومت به اصطلاح حسين قلى خانى حاكم خواهد شد. بطور قطع، كشورهاى حاشيه خزر بايد در اين باره اقدام اساسى كنند. به نظر مى‌رسد كه روش سياسى موجود در برخورد با اين حادثه پاسخگو نيست. بايد با توجه به طرح‌هاى مختلف، به جنگ سياسى اين موضوع برويم. موضوع سياسى است. ما بايستى بيش از پيش با روس‌ها به تفاهم برسيم.
اين روش كه ما مطلبى بگوييم و در گوشه‌اى بنشينيم. سپس آنان اهداف خودشان را دنبال كنند و هر از چند گاهى، دوباره بگوييم كه حرف ما همان سخن قبلى است، نفعى عايد نمى‌شود. بنابراين، بايستى ما مشاركت فعال و تلاش جدى داشته باشيم. اينگونه نباشد كه ابتكار عمل به دست آنان باشد و ما در مقابل، به صدور اعلاميه بپردازيم.
٣- آيا رابطه با آمريكا حتمى است؟ پشت پرده چه خبر است؟! پاسخ: بطور حتم، رابطه با آمريكا قطعى نيست و احتمال يك درصد آن نيز وجود ندارد. تا آنگاه كه اين نظام و رهبرى آن وجود دارد، رابطه با آمريكا وجود ندارد. با توجه به شناختى كه بنده از نظرات مقام معظم رهبرى دارم، انشاء الله كه عمر ايشان طولانى و در كمال سلامت و اقتدار باشد و تا ايشان و اين نظام هست، رابطه با آمريكا نيست.
ممكن است خارج از اين شعار، كسى بپرسد: ايجاد رابطه چه عيبى دارد؟ واقعيت اين است كه رابطه «داشتن» يا «نداشتن» با آمريكا، بايد از حالت «تابو» خارج شود. تابو يعنى اعتماد دگماتيك به اصلى كه بطور منطقى نمى‌توان و نبايد از آن دفاع كرد. و به عبارتى اصل و اعتقاد جزمى داشتن به مطلبى بدون آنكه داراى پشتوانه منطقى باشد. بعضى معتقدند كه با ايجاد ارتباط، ايران به بهشت موعود تبديل مى‌شود. عده‌اى نيز مى‌گويند:
ما نبايد با آمريكا رابطه داشته باشيم، زيرا در آن صورت اتفاق عجيب و غريبى رخ‌