ذخيره نفت دارد. عمق درياى خزر، در بعضى نقاط حدود يكهزار متر است. در مقايسه با خليج فارس عميق‌ترين نقطه آن يكصد و بيست و پنج متر است. بنابراين، آب خليج فارس خيلى سطحى است و اكتشاف و استخراج نفت خيلى آسان‌تر از درياى خزر است. هزينه استخراج هر بشكه نفت در درياى خزر حدود شش دلار است. هزينه انتقال هر بشكه دو دلار است و هزينه تمام شده آن براى بازار مصرف، معادل قيمت فعلى نفت مى‌شود. پس پايين آمدن ميزان ذخاير نفتى درياى خزر در تخمين‌هايى كه كارشناسان مغرض و سياست‌زده در ابتدا اظهار كرده بودند، معلوم شد كه سياست، نفت را جهت داده است نه بالعكس.
از ديدگاه ما، هدف آمريكايى‌ها اين بود كه در منطقه حضور يابند. براى دستيابى به اين هدف، بايد به بهانه‌اى، در غرب و مهمتر از آن در منطقه، عناصرى را تشويق به اين كار مى‌كردند. آنگاه كه شركتهاى آمريكايى به حيدر على‌اف در آذربايجان، به نيازف در تركمنستان، به نظربايف در قزاقستان مى‌گويند كه در اين منطقه ذخاير بزرگ نفتى وجود دارد و ما براى سرمايه‌گذارى آماده‌ايم و رقم‌هاى كلان نيز پيشنهاد مى‌كنند، با توجه به اينكه آنان به نان شب خود محتاج‌اند، ذوق زده شده و قدرت تفكر و انديشيدن را از دست مى‌دهند و براى آوردن هر چه سريع‌تر شركت‌هاى نفتى آمريكايى به منطقه با يكديگر به رقابت مى‌پردازند. در يكى از سفرهاى آقاى هاشمى رفسنجانى به آسياى مركزى، آقاى حيدر على‌اف از ايشان درخواست كرد كه هر چه زودتر دستور صدور مقدارى آرد از ايران به آذربايجان را صادر كند تا مردم آن كشور دچار قحطى نشوند.
مشابه اين درخواست را آقاى نيازف از ايشان داشت.
واقعيت اين است كه اين كشورها به نان شب خود محتاج‌اند. بايد اذعان داشت كه اگر هدف آمريكايى‌ها از طرح ذخاير نفتى درياى خزر و آوردن كمپانى‌ها به منطقه، ايجاد جاذبه قوى در جمهورى‌هاى تازه استقلال يافته براى رابطه با آمريكا باشد، در هدف خود موفق شده‌اند. هم‌اكنون آمريكايى‌ها در همه اين كشورها حضور يافته‌اند. اين كشورها براساس توهمات خود ساخته در استقبال از آمريكا، سر از پا نمى‌شناسند.
آمريكايى‌ها، هم خواهان حضور در قفقازاند و هم به دنبال گسترش نفوذ در آسياى مركزى مى‌باشند. با توجه به اينكه قفقاز نيز با توسعه ناتو به اروپا متصل شده است،