ارباب كسى نبوده و نيز هيچ فردى، رعيت ديگرى نيست و دليل آن نيز در قرآن كريم به روشنى بيان شده است؛ همگان مخلوق خدا هستيم و روزىِ او را مى‌خوريم؛ علم اگر هست، از عليم مطلق است؛ حيات و قدرت اگر هست، از حىّ مطلق است؛ حيات و زندگى ما در حال و آينده و گذشته، به عنايت خداوند بوده و هست؛ پس نمى‌توانيم در كنار سفره و مائده خدا بنشينيم و روزىِ خدا را بخوريم، ولى فرهنگ غير خدايى داشته باشيم و از غير خدا اطاعت كنيم. اين عملكرد، از منظر عقل و نقل ممنوع است.
بايد توجه داشت كه ربوبيّت الهى و عبوديت انسان، تفاوت ماهوى و اساسى با ارباب و رعيتى انسان‌ها دارد؛ زيرا ارباب و رعيتى انسانى، نتيجه‌اى جز اسارت ندارد؛ هم ارباب را اسير هواى نفس خود مى‌سازد و هم رعيت را اسير ارباب اسير شده؛ ولى ربوبيت خدا و عبوديت انسان، نتيجه‌اش آزادى انسان از درون و برون خود و از ساير انسان‌هاست؛ چنانكه گفته‌اند: «كيست مولى؟ آنكه آزادات كند». و به همين دليل، دين خدا و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله او نيز آزاد كننده انسان‌ها هستند؛ چنانكه در قرآن كريم آمده است:
الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِىَّ الأُمِّىَّ الَّذى‌ يَجدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِى التَّوريةِ وَالإِنجيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْههُم عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ اصْرَهُمْ وَالْاغْلالَ الَّتى‌ كانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذينَ امَنُوا بِه‌ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَاتَّبعُوا النُّورَ الَّذى‌ أُنْزِلَ مَعَهُ اولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ «١» رسول اكرم صلى الله عليه و آله به بيان اين آيه، زنجيرهاى اسارت درون و برون را از انسان‌ها بر مى‌دارد؛ آنان را بر هواها و هوس‌هاى درونى حاكم مى‌سازد و زنجير اربابان مالى و فرهنگى را از گردن آنان برمى‌دارد. (در فصل نخست از كتاب ولايت فقيه، به تفصيل در اين موضوع بحث شده است.)
بخش دوم: حرمت دين و جايگاه مردم‌ عظمت و حرمت دين‌ عالَم و آدم، مخلوق خدا و تحت تدبير اويند؛ حيات و ممات همه به دست خداست و جهان آفرينش نيز كه از خدا «هستى» دريافت كرد، از او فرمان مى‌برد. در گستره وحى و