برنامه سعادت (ترجمه کشف المحجة لثمرة المهجة) - سید بن طاووس - الصفحة ١٨٣ - فصل صد و چهل و سيم -(در روزه)

آيا عقل قبول ميكند كه كسى كه قبل از آنكه او را بشناسى و طاعت و عبادتش نمائى نسبت بتو ابتداى باحسان نموده و اهليت اين مقام شامخ را بتو عنايت فرموده است اجر و مزدى بتو عنايت نفرمايد. و از كرم و فضل خود ترا محروم نمايد؟ حاشا و كلا هرگز چنين نفرمايد بلكه نسبت بمخلصين و آنان كه اداى وظيفه نمايند اجر جزيل و عطاى جليل عنايت فرمايد، بحدى كه خود تصديق نمايند كه اعمال و افعال آنان باعطائى از عطاهاى او جل جلاله برابرى ننمايد، حاشا و كلا همانا و اللَّه كه پدرت على بن موسى بن جعفر در اكثر اوقات اموالى كه بدستش آمده كه بان زكاة تعلق گرفته است نه عشر آن را انفاق نموده است، و براى خود و عيالاتش يكعشر باقى مانده است، و براى بنده و مملوكى كه ميداند بزودى خواهد مرد، و آنچه مولا باو عنايت فرموده است خواهد گرفت و بديگرى خواهد سپرد و دو ملك مقرب هم از او حساب خواهند گرفت، سزاوار هم همين است.

و اگر نفس تو سركشى نمايد، و از مقام اخلاص در ايثار و انفاق امتناع نمايد، بلسان حال درهم و دينار گوش فراده، كه گروهى از بخيلانى كه از بذل مال امتناع ورزيده‌اند كشته و بقبرستان فرستاده است، و گروهى را بى‌خانه‌مان و آواره نموده است، و گروهى را زندانى كرده، و با تمام قوى در مغرور نمودن آنان كوشيده است، و اينك نوبت تو است، پس متوجه باش كه بدست او كشته نشوى، و در زمره هالكين و نادمين نباشى.

فصل صد و چهل و سيم- (در روزه)

و اما روزه بصورت ظاهر اين است كه در شبها در حال خواب تو روزه‌دارى، لكن خداوند اين حال را مبدل نموده، و براى تو شوق و ذكر جميل در اعمال قرار داده است كه شب را افطار نمائى و بأكل و شرب بپردازى و روزها را روزه بدارى، و روزه رياضت ابرار و نيكان است كه بسبب آن و ساير اعمالى كه خداوند بايشان تعليم فرموده‌