با اين همه، تو منزّه از آنهايى «همه جاى تو خوش»؛ كه: «وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌، فَادْعُوهُ بِها»[١]: (ونامهاى نيكو ازآن خداست، پس بدانها او را بخوانيد.) ونيز: «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ، لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌»[٢]: (اوست خدا، معبودى جز او نيست، نامهاى نيكو از آن اوست.)، و عشوه ها و ناز و بى‌عنايتى هايت مرا شيرين و خوش در نظر مى آيد؛ كه:

٢٥٢٦

«يا مَنْ أذاقَ أحِبّائَهُ حَلاوَةَ المُؤانَسَةِ! فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُتَمَلِّقينَ، وَيا مَنْ ألْبَسَ أوْلِيآئَهُ مَلابِسَ هَيْبَتِهِ! فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُسْتَغْفِرينَ.»

[٣]: (اى خدايى كه شيرينى انس با خويش را به دوستانت چشانيدى، لذا در پيشگاهت براى اظهار محبّت ايستادند! واى آن كه اوليائت را به لباس هيبت و جلال بياراستى، لذا در برابرت براى آمرزش خواهى به پا خواستند.).

آرى، عشوه و ناز معشوق است كه شور عاشق سالك را افزون مى گرداند و با نياز دادن و ريختن هستى خود به پاى دوست، تقرّب به او مى جويد.

همچو گلبرگِ طرى هست، وجودِ تو لطيف‌		همچو سَرْوِ چمنى هست، سراپاى تو خوش‌

معشوقا! مظاهرت با همه زيبايى كه از تو وام گرفته‌اند، و در كارت نقصى وجود ندارد؛ كه: «الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ»[٤]: (خداوندى كه آفرينش هر چيزى را نيكو قرار داد.- نيز:

٢٥٢٧

«أللّهُمَّ! لَكَ الحَمْدُ عَلى حُسْنِ بَلآئِكَ وَصُنْعِكَ ... وَلَكَ الحَمْدُ عَلى‌ حُسْنِ بَلآئِكِ وَصُنْعِكَ عِنْدى خآصَّةً، كما خَلَقْتَنى فَأحْسَنْتَ خَلْقى، وَعَلَّمْتَنى فَأحْسَنْتَ تَعْليمى، وَهَدَيْتَنى فَأحْسَنْتَ هِدايَتى.»

[٥]: (بار خدايا! بر نيكويى بلا و احسانت تو را سپاس ... و بر نيكويى گرفتارى و احسانى كه مخصوصاً در نزد من دارى تو را سپاس، همان گونه كه مرا آفريدى و آفرينشم را نيكو قرار دادى، و به من آموختى و زيبا آموختى، و هدايتم نمودى و آن را.

[١] - اعراف: ١٨٠.

[٢] - طه: ٨.

[٣] - اقبال الأعمال، ص ٣٤٩.

[٤] - سجده: ٧.

[٥] - اقبال الأعمال، ص ٣٢٩.