جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٦ - غزل ٣٤٥ ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش

مى‌دهيد اندوهگين نگرديد، و بر آنچه به شما مى رسد شادمان [با غرور و تكبّر] نشويد. كه خداوند هيچ متكبّر بسيار فخر فروش را دوست ندارد.).

و از سخنان سخت و اعتراضات و اختيارات و ارادات خود بگذر؛ كه:

٢٤٩٨

«ألرْضا غِناءٌ، وَالسَّخَطُ عَنآءٌ.»

[١]: (خشنودى [به داده الهى‌] بى نيازى است، و ناخشنودى رنج و مشقّت در پى دارد.) ونيز:

٢٤٩٩

«الرِّضا بِقَضآءِ اللَّهِ، يَهُونُ عَظيمَ الرَّزايا.»

[٢]: (خشنودى به قضا و اراده حتمى خدا، مصيبتهاى بزرگ را آسان مى كند.- همچنين:

٢٥٠٠

«نِعْمَ الطّارِدُ لِلْهَمِّ، ألرِّضا بِالْقَضاءِ!»

[٣]: (چه خوب هم و غمّ را مى راند، خشنودى به قضا!).

و اگر بنا بود هركس به مراد خود برسد، نبايد جمشيد و يا سلاطين ديگر از تاج و تخت خود جدا شوند.

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٧.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الرّضا، ص ١٣٩.