جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٩ - غزل ٣١٩ درآ كه در دل خسته توان در آيد باز

مژده وصل تو كو؟ كز سر جان برخيزم‌

طاير قدسم و از دامِ جهان برخيزم‌

يا رب! از ابرِ هدايت برسان بارانى‌

پيشتر ز آنكه چو گَرْدى ز ميان برخيزم‌

به وِلاى تو، كه گر بنده خويشم خوانى‌

از سر خواجگىِ كَوْن و مكان برخيزم‌[١]

بيا، كه بلبلِ مطبوعِ خاطرِ حافظ

به بوى گلشنِ وصلِ تو مى سرايد باز

آب حيات، حافظا! گشت خَجِل ز نظم تو

كس به هواى دلبران، شعر نگفته زين نَمَط[٢]

حافظ خسته، به اخلاص، ثنا خوان تو شد

لطفِ عامِ تو، شفا بخشِ ثناخوانِ تو باد[٣]