جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٦ - غزل ٣١٣ بيا و كشتى ما در شط شراب انداز

اين بيت هم بيان بيت صدر غزل است، با اين فرق كه تنها كمال را براى خود و دوستانش طلب نموده و مى گويد: معشوقا! مرا در كشتى تجلّيات اسمائى و صفاتى‌ات قرار ده و به درياى تجلّيات ذاتى‌ات بيفكن و بكلّى فانى‌ام ساز، كه كارى بس نيكوست.

و يا مى خواهد بگويد: مرا از راه بندگان خاصّت، كه مظهر تمامْ تجلّياتِ تواند، به خويش راهنمايى كن؛ كه رسول خدا ٦ فرمود:

٢٢٨٨

«إنَّما مَثَلُ أهْلِ بَيْتى فيكُمْ، كَمَثَلِ سَفينَةِ نُوحٍ، مَنْ دَخَلَها نَجى‌، وَمَنْ تَخَلَّفَ عَنْها غَرِقَ.»

[٢]: (همانا مثل اهل بيتم در ميان شما، همانند كشتى نوح است، كه هركس بر آن داخل شد نجات يافت؛ و هركس از آن باز ماند، غرق گشت.).

من به درياى بى‌انتهاى كمالاتت نايل نتوانم گشت، مگر آنكه به كشتى آنان كه سراپا سفينه مشاهدات و تجلّيات تو گشته‌اند، سوار شوم، و آنگاه به درياى بى‌كران ذاتت وارد گردم.

و ممكن است منظور از «ساقى»، استاد باشد و بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٦، ص ٢٣١.

[٢] - بحار الانوار، ج ٢٣، ص ١٢٠، روايت ٤١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٨، ص ٢٣٢.