جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠ - غزل ٣٠٤ نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير

نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير

هر آنچه ناصح مشفق بگويدت بپذير

ز وصل روى جوانان تمتّعى بردار

كه در كمينگه عمر است مكر عالم پير

نعيم هر دو جهان پيش عاشقان به جُوى‌

كه اين متاع قليل است و آن بهاى حقير

معاشرى خوش و رودى بساز مى خواهم‌

كه درد خويش بگويم به ناله بم و زير

بر آن سرم كه ننوشم مى و گنه نكنم‌

اگر موافق تدبير من شود تقدير

دل رميده ما را كه پيش مى آرد؟

خبر دهيد ز مجنون خسته از زنجير

چو قسمت ازلى بى‌حضور ما كردند

گر اندكى نه به وفق رضاست خرده مگير

به عزم توبه نهادم قدح ز كف صد بار

ولى كرشمه ساقى نمى كند تقصير

چو لاله در قدحم ريز ساقيا مى ناب‌

كه نقش خال نگارم نمى رود ز ضمير

مى‌دو ساله محبوب چارده ساله‌

همين بس است مرا صحبت صغير وكبير

نگفتمت كه حذر كن ز زلف اواى دل‌

كه مى كشند در اين حلقه ماه در زنجير

بيار ساغرِ ياقوت فام و درِّ خوشاب‌

حسودگو كرم آصفى ببين و بمير

بنوش باده و عزم وصال جانان كن‌

سخن شنو كه زنندت ز بام عرش صفير

حديث توبه در اين بزمگه مگو واعظ

كه ساقيان كمانْ ابرويت زنند به تير

چه جاى گفته خواجو و شعر سلمان است‌

كه شعر حافظ شيراز به ز شعر ظهير