جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٧ - غزل ٣١٩ درآ كه در دل خسته توان در آيد باز

معشوقا! مرا بر فطرتم آفريدى؛ كه: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[١]: (همان سرشت خدايى كه همه مردم را بر آن آفريد.- در ازَلم به اخذ ميثاقِ‌ «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٢]: (و آنان را بر خويش گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟!)، از من جوابِ‌ «بَلى‌ شَهِدْنا»[٣]: (آرى، گواهى مى دهيم.) شنيدى و چون به عالَم طبعم آوردى، با آنكه آينه دلم را غبار تعلّقات گرفته، باز سرگرم به خيال جمالت مى باشم و هرچه را در مقابل آن مى نهم، نمى‌پذيرد.

بيا و عنايتى بنما و مرا به ديدار ازلى‌ام باز در اين عالم مشرّف نما؛ كه:

٣٩٩٤

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنْ ... خَصَصْتَهُ بِمَعْرِفَتِكَ، وَأهَّلْتَهُ لِعبادَتِكَ، وَهَيَّمْتَهُ [هَيَّمْتَ قَلْبَهُ‌] لإرادَتِكَ، وَاجْتَبَيْتَهُ لِمُشاهَدَتِكَ، وَأخْلَيْتَ وَجْهَهُ لَكَ، وَفَرَّغْتَ فُؤادَهُ لِحُبِّكَ، وَرَغَّبْتَهُ فيما عِنْدَكَ.»

[٥]: (بار الها! پس ما را از آنانى قرار دِهْ كه ... به معرفت و شناختت مخصوص گردانيده، و لايق عبادت و پرستش خويش نمودى، و ايشان [و يا: دلشان‌] را شيفته محبّت و ارادت خود كرده، و.

[١] - روم: ٣٠.

[٢] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٣] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.

[٥] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.