جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣١ - غزل ٣١٥ خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز

از ناراحتى ها و تعبهاى آن برهيم. به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر مى گويد:

معشوقا! من از گفتار اهل كمال و اساتيد دانستم كه ناپاكان را مشاهده جمال پاكت شايسته نباشد. لذا جهت نايل شدن به ديدارت، با اشك ديدگان (از خشيت، و يا عشق و شوق ديدارت) كثافات معاصى و غفلتها و تعلّقات را از ديده دل خود زدودم، تا بپذيرى‌ام؛ كه:

٢٣٠٣

«ما تَقَرَّبَ إلَىَّ المُتَقَرِّبُونَ بِمِثْلِ البُكآءِ مِنْ خَشْيَتى.»

[٣]: (آنانكه طلب قرب و نزديكى به من را دارند، به چيزى همانند گريه از ترس عظمتم، نزديكى نجسته‌اند.- به گفته خواجه در جايى:

زيرا:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.

[٣] - وسائل الشيعة، كتاب الجهاد، جهاد النّفس و ما يناسبه، باب ١٥، حديث ٩، ص ١٧٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٣، ص ١٧١.

[٥] - اين بيت در نسخه قدسى بعد از بيت آتيه بود، ولى به جهت تناسب با معناى بيت گذشته مقدّم شد.