قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٦٥ - مبحث اول در عمرى و رقبى و سكنى

١) در صورت انقضاى مدت‌

٢) در صورت تلف شدن مالى كه موضوع انتفاع است.

مسأله ٥- اين سه عقد لازم مى‌باشند كه عمل به مقتضاى آن‌ها واجب است و مالك حق رجوع و بيرون كردن ساكن را ندارد؛ پس در سكناى مطلق از آنجايى كه ساكن استحقاق مسماى اسكان را دارد ولو اينكه يك روز باشد، عقد در همين مقدار لازم مى‌شود و مالك حق منع او را از اين مقدار ندارد و در زايد از آن هر وقت كه بخواهد حق رجوع دارد. و در عمرى و رقبى به اندازه مقدار معين شده لازم است و قبل از انقضاى آن، حق اخراج او را ندارد. ج ٢ ص ٩٧

مسأله ٧- اگر در عمرى، طول حيات مالك را مدت قرار دهد و ساكن قبل از آن بميرد، ورثه او حق سكنى در آن را دارند تا مالك بميرد. و اگر طول حيات ساكن، مدت قرار داده شده و مالك قبل از او بميرد، ورثه‌اش حق اخراج ساكن را در طول حيات او ندارند. و اگر ساكن بميرد ورثه‌اش حق سكنى ندارند مگر اينكه سكنى براى او در مدت حيات او و براى ورثه او بعد از وفات او قرار داده شود؛ پس ورثه چنين حقى را دارند و اگر منقرض شوند به مالك يا ورثه‌اش برمى‌گردد. ج ٢ ص ٩٧

(٨٦٩)

ر. ك: ٤٤ مس ١

س ٣٠- صاحب باغى ملكش را حبس موقّت نموده به مدّت شصت سال، ولى ما تا به حال كه حدود هشتاد سال از فوت او مى‌گذرد آن را طبق دستور مرحوم اجرا نموده‌ايم، آيا حال مى‌توانيم زمين يا باغ را به عنوان ارث به وارثش كه يك پسر است بدهيم يا خير؟

ج- به مجرّد موت مورّث ملك به ورثه موجود در حال موت مى‌رسد، و بعد از مدّت مذكور هر تصرّفى مى‌توانند در آن بكنند. ج ٣ ف ص ٣٩

(٤٢)

س ٣١- منزلى است مسكونى كه شخصى در حيات خود آن را براى مدّت سى سال حبس نموده (كه نزديكان وى هنگام مسافرت به قم سالى ده روز در آن خانه ساكن باشند) از تاريخ فوت آن مرحوم (قريب ٢٥ سال قبل) كسى از نزديكان او (با