قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٦٢ - مبحث اول در عمرى و رقبى و سكنى

نموده مصرف شود؛ پس اگر آن را بر راهى از راه‌هاى خير و محل‌هاى عبادت مثل كعبه معظمه و مساجد و مشاهد مشرفه حبس نمايد، در صورتى كه مطلق باشد يا به دوام آن تصريح كند، پس رجوعى بعد از قبض آن نيست و به ملك مالك برنمى‌گردد و ارث برده نمى‌شود و اگر تا مدتى باشد، تا پايان آن مدت رجوعى نيست و بعد از انقضاى مدت، به مالك يا وارث او برمى‌گردد. و اگر آن را بر شخصى حبس نمايد، پس اگر مدتى را معين كند يا در مدت حيات آن شخص باشد حبس در آن مدت لازم مى‌شود و اگر حابس، قبل از انقضاى آن مدت بميرد به همان حال باقى مى‌ماند تا پايان يابد ... ج ٢ ص ٩٥- ٩٦

(٤١- ٤٢- ٥١ بند ١- ٨٦٩)

ر. ك: ٦١ مس ١٧.

ى‌ كى از موارد انتفاع بردن از مال غير ر. ك: ٧٥٤ مس ٧.

ر. ك: ٨٥٧ س ٨٧.

مبحث اول: در عمرى و رقبى و سكنى‌

ماده ٤١: عمرى حق انتفاعى است كه به موجب عقدى از طرف مالك براى شخص به مدت عمر خود يا عمر منتفع و يا عمر شخص ثالثى برقرار شده باشد.

ر. ك: ٤٠ مس ١.

ر. ك: ٥٣ س ١٥٦.

ماده ٤٢: رقبى حق انتفاعى است كه از طرف مالك براى مدت معينى برقرار مى‌گردد.

ر. ك: ٤٠ مس ١.

ر. ك: ٥١ س ٣٠.

ماده ٤٣: اگر حق انتفاع عبارت از سكونت در مسكنى باشد سكنى يا حق سكنى ناميده مى‌شود و اين حق ممكن است به طريق عمرى يا به طريق رقبى برقرار شود.

مسأله ٢- اگر سكونت در خانه‌اش را مثلًا براى كسى قرار دهد، به اينكه او را بر اسكان آن- با بقاى خانه بر ملك خودش- مسلط نمايد، به آن «سكنى» گفته مى‌شود؛