مالك آن را بيان كند، پس كفايت نمى‌كند كه بگويد: شخصى نزد من وديعه‌اى دارد. البته اگر وارثش از وديعه اطلاع داشته باشد و ثقه و امين باشد، به طور كلى لازم نبودن وصيت و شاهد، تقويت مى‌شود. ج ١ ص ٦٨٣

(٢٢٩)

مسأله ١٩- براى مستودع جايز است كه مسافرت كند و وديعه را در جاى محفوظ سابقش نزد اهل و عيالش بگذارد- اگرچه كه مسافرتش ضرورى نباشد- در صورتى كه حفظ آن متوقف بر حضور خود مستودع نباشد وگرنه بايد يا مسافرت را ترك كند و يا وديعه را به مالك آن يا وكيل او برگرداند و در صورتى كه متعذر باشد به حاكم و اگر حاكم (هم) نبود، ظاهر آن است كه وظيفه‌اش ماندن و ترك سفر است. و بنابر احتياط (واجب) جايز نيست كه آن را با خود به مسافرت ببرد ولو اين كه راه امن باشد و سفر و حضر در حفظ آن مساوى باشد. و اگر گفته شود كه وديعه‌ها مختلف است و در مورد بعضى از آن‌ها جايز است آن را به مسافرت ببرد، حرف خوبى است، ليكن در تمام موارد احتياط ترك نشود. و اقوى آن است كه جايز نيست آن را نزد امينى به وديعه بگذارد. و امّا اگر مسافرت براى مستودع ضرورى باشد، پس اگر ردّ آن به مالك يا وكيل او يا حاكم ممكن نباشد، وظيفه او آن است كه آن را در نزد امينى به وديعه بگذارد و اگر امكان ندارد، آن را به مسافرت مى‌برد و به قدر امكان از آن محافظت مى‌كند و ضمانى بر او نيست. البته در مانند مسافرت‌هاى طولانى كه خطرات زيادى دارد، لازم است كه با آن معامله كسى را بكند كه برايش نشانه مرگ پيدا شده؛ مطابق آنچه تفصيلًا گذشت. ج ١ ص ٦٨٣- ٦٨٤

- ر. ك: ٦١١/ مس/ ٣ ... پس اگر بدون عذر ....

س ٣- اينجانب انبارى دارم كه به توسط يك انباردار اداره مى‌شود و تجار و كسبه اجناس خود را در آن تخليه مى‌نمايند و مبلغ ناچيزى حق انباردارى مى‌دهند، روزى يكى از آقايان هزار كارتن چرخ خياطى تخليه نمود كه بنا شد تدريجاً ترخيص بنمايد و اين كار را هم كرد تا اينكه پس از يك سال از هنگام تخليه، من تلفنى به ايشان اطلاع دادم كه ١٢٥ كارتن ديگر موجود است (كه در حقيقت مى‌بايست ١٥٠ كارتن باشد اما