قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٧٠٢ - مبحث دوم در تعهدات امين

ج- بايد براى صاحبش نگهدارى كنيد و اگر مأيوس از پيدا شدن او باشيد از طرف او صدقه بدهيد. ج ٢ ف ص ٢٣٢

(٢٨)

- ر. ك: ٢٩٢ س ٢- ٦١٢ س ٢.

ماده ٦٢٥: هرگاه مستحق للغير بودن مال وديعه محقق گردد بايد امين آن را به مالك حقيقى رد كند و اگر مالك معلوم نباشد تابع احكام اموال مجهول‌المالك است.

مسأله ١٦- اگر دزد آنچه را دزديده نزد شخصى وديعه بگذارد، براى او در صورت امكان جايز نيست آن را به دزد برگرداند، بلكه در دست او امانت شرعى است كه واجب است آن را به صاحبش- در صورتى كه او را بشناسد- برگرداند، وگرنه تا يك سال تعريف كرده، پس اگر صاحب آن را پيدا نكرد، احتياط ترك نشود كه از طرف صاحبش صدقه داده شود. و اگر صاحب آن بعد از اين (صدقه دادن)، پيدا شد، او را بين اجر (اخروى) و غرامت، مخيّر مى‌كند، پس اگر اجر صدقه را اختيار كند مال او مى‌شود، و اگر غرامت بخواهد غرامت مى‌دهد و اجر صدقه مال كسى است كه غرامت داده است، اگرچه بعيد نيست حكم لقطه بر آن جارى شود.

ج ١ ص ٦٨٢- ٦٨٣

(٦٠٩- ٢٧١- ١٦٣)

- ر. ك: ١٦٦/ مس/ ٣٦.

- ر. ك: ٢٨ س ٢٨.

ماده ٦٢٦: اگر كسى مال خود را به وديعه گذارد وديعه به فوت امانت‌گذار باطل و امين وديعه را نمى‌تواند رد كند مگر به وراث او.

مسأله ١٤- وديعه با مردن يا ديوانه شدن هر يك از مودع و مستودع باطل مى‌شود؛ پس اگر كسى كه مرده و يا ديوانه شده مودع باشد، وديعه در دست مستودع امانت شرعى است كه واجب است فوراً آن را به وارث مودع يا ولى او ردّ كند يا به آن‌ها اطلاع دهد، پس اگر بدون عذر شرعى اهمال كند، ضامن است. البته اگر اهمال به خاطر اين باشد كه نمى‌داند كسى كه ادعاى ارث مى‌كند، وارث است، يا وارث منحصر به‌