قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ١٩٥ - باب دوم در حيازت مباحات

س ٩- از قديم الايّام قراء موقوفه اكثراً داراى اراضى زير كشت، بائر، چراگاه، مرتع، تپه و كوه بوده‌اند كه شش دانگ به ثبت مى‌رسيده و از اراضى چراگاه و مرتع به‌طور طبيعى بهره‌بردارى مى‌شده است.

١- آيا اراضى مورد تعليف و مراتع مجاور اراضى زير كشت، جزء موقوفه محسوب مى‌شود يا خير؟

٢- آيا اين قبيل اراضى كه داراى بوته‌هاى گياه بيابانى است و جهت تعليف همگان استفاده و بهره‌دهى دارد، جزء اراضى موات است يا نه؟

ج- اراضى مذكور تابع اراضى موقوفه است هر چند كه موات است، و احياء آن جايز نيست. ج ٣ ف ص ٣١- ٣٢

(١٣٩- ٣٨)

- ر. ك: ٣١ س ١١، ١٥- ١٣٦ س ٣٧، ٣٩- ١٣٩ س ٣٥- ١٤١ س ٨- ٣٤٨ س ٢٣، ٩١.

ماده ١٤٤: احيا اطراف زمين موجب تملك وسط آن نيز مى‌باشد.

ماده ١٤٥: احياكننده بايد قوانين ديگر مربوط به اين موضوع را از هر حيث رعايت نمايد.

س ٧٨- اگر كسى بعد از انقلاب اسلامى زمين‌هاى موات (اموال دولت) را تصرّف كرده (در صورتى كه همين شخص زمين زياد دارد) تكليف اين گونه زمين‌ها از نظر شرعى چيست؟

ج- امر زمين‌هاى موات با دولت اسلامى است. ج ٣ ف ص ٥٠٨

باب دوم: در حيازت مباحات‌

ماده ١٤٦: مقصود از حيازت تصرف و وضع يد است يا مهيا كردن وسايل تصرف و استيلا.

- ر. ك: ١٧٩- پايان- مس ١٥ تا ٢١- ١٨١ مس ٢٢، ٢٣، ٢٦، ٢٧، ٢٩.

ماده ١٤٧: هر كس مال مباحى را با رعايت قوانين مربوط به آن حيازت كند مالك آن مى‌شود.

- ر. ك: ٥١٤/ مس/ ٣٧.