در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٥٠ - هدف هاى اين سوره

صفت «الأكرم» افزايش ربوبيت و كرامت را مى‌رساند. يعنى خداوند انسان را پس از خلقت و اعطاى قوا و استعدادها، به حال خود وا نگذاشت و به وسيله قلم او را آموزش داد و راه كمال را به وى نماياند، كه اين امر خود از بخشندگى فوق العاده او سرچشمه مى‌گيرد.

ه-. «عَلَّمَ بالقلم‌»:

ممكن است «الذى علّم بالقلم» صفت «ربّك الأكرم» باشد كه در اين صورت معناى آيه چنين مى‌شود: «همان پروردگار اكرمى كه دانش‌ها را به وسيله قلم به انسان، آموخت».

و نيز احتمال دارد «واو» در «و رَبُّكَ الأكرم» واو استينافى باشد كه در اين صورت «الذى عَلَّمَ بِالقَلَم» خبر و معرِّف «رَبّكَ الأكرم» مى‌باشد.

تا اين جا، در آيات پنجگانه كوتاه، ساده و قابل فهم،

دوبار، از «قرائت، فراگيرى وحى و قرآن»،

دوبار، از «اين كه آفريدگار، همان پروردگار است»،

دوبار، از «آفريدن، كه شاهكار قدرت و عظمت او است»،

دوبار، از «آموختن كه به وسيله قلم ندانسته‌ها را آموخته است»،

دوبار، از «انسان، كه شگفت‌ترين پديده‌ها است»،

و نيز يك بار از «قرائت، كه بايد به نام و ياد او باشد»،

و يك بار، از «چگونگى خلقت انسان، كه خون بسته بوده است» سخن به ميان آمده است.

اگر قرآن كتاب هدايت باشد، كه هست و اگر اساس هدايت، معرفت و شناخت باشد كه هست و اگر شناخت سه مركز «خدا، انسان‌