در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٤٨ - هدف هاى اين سوره

همه موجودات است؛ يعنى همه موجودات را از نقص به كمال مى‌رساند و استعدادها را به سوى فعليت رهنمون مى‌سازد، اين مطلب ما را به حقيقتى مى‌رساند كه توجه به آن، چهره جهان را در نظر ما دگرگون مى‌كند و آن وجود حركت و پويايى در كل جهان است، آن هم حركتى جهت دار و تكاملى و كنترل شده؛ و چون اين حركت بدون هماهنگى در كل جهان و بدون ملاحظه تناسب و ارتباط ميان موجودات معقول نيست و بدون وحدت جهان محقق نمى‌گردد، پس يك مرتبه سكون و ركود و بى‌نظمى و كثرت از چهره جهان زدوده مى‌شود و يك حقيقت واحد متشكل از اين همه موجودات و مظاهر پويا و متحرك، هماهنگ، همگون، هم جهت و همسو با زيبايى خيره كننده‌اى در نظر ما مجسم مى‌شود.

٣. اين كه از «الله» به «ربّ» تعبير شده است، ظرافت خاصى دارد، مشركين باور داشتند كه «الله» آفريدگار است، ولى باور نداشتند پروردگار هم هست. مى‌گفتند: پروردگار (صاحب ملك و تدبير) بتها هستند (يا هر موجودى كه به آفريدگار نزديكتر است: از ملائكه، جن، انس و ...) كه خير و شر، سعادت و شقاوت و عزت و ذلّت ما به دست آنهاست، هر چند آفريدگار ما خداست: وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لَيقُولُنَّ اللَّهُ‌ ....[١]

خداوند مى‌فرمايد: پروردگارت همان آفريدگار است و خواندن تو بايد به نام او باشد.

[١]. سوره عنكبوت، آيه ٦١.