در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٩٠ - توجه به فقيران، يتيمان و درماندگان

فرزندان ميت، از مال او سهمى واجب از سوى خداوند قرار داده شده است و نبايد بهگونه‌اى باشد كه آنان از اين حق محروم گردند.

توجه به فقيران، يتيمان و درماندگان‌

آيه هشت‌

وَإِذَا حَضَرَ الْقِسْمَة أُوْلُواْ الْقُرْبَى وَالْيتَامَى وَالْمَسَاكِينُ فَارْزُقُوهُم مِّنْهُ وَقُولُواْ لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوفًا؛ و چون به هنگام تقسيم [ميراث‌]، خويشاوندان [فقيرى كه ارث نمى‌برند] و يتيمان و درماندگان حاضر آيند، از آن [مال‌] روزيشان دهيد و به آنان سخنى نيكو و پسنديده گوييد.

آيه فوق از جمله آياتى است كه مفسران احتمالات مختلفى پيرامون آن ذكر كرده‌اند. آيه مى‌فرمايد هنگامى كه فردى از دنيا رفت و وارثان خواستند اموال او را تقسيم كنند و اقوام و نزديكان و يتيمان و تهيدستان گرد هم آمدند، پس مقدارى از اين مال را به آنها بدهيد و با آنان با گفتار پسنديده سخن بگوييد.

بايد توجه داشت كه اگر مقصود از «اولوا القربى» و «يتامى» و «مساكين» وارثان ميت‌اند، دادن سهم آنان واجب است و بايد سهم الارث‌شان بى‌كم و كاست به آنها پرداخت شود، پس مى‌بايست مقصود ديگرى در كار باشد كه آيه مى‌فرمايد (فارزقوهم منه، مقدارى از مال ميت به آنها بدهيد.) و اگر آيه غير وارثان را مدّ نظر قرار داده، چرا و به چه دليل از مال ميت كه متعلق به زن و كودكان صغير يا كبير اوست به اين سه دسته بدهيم؟ حتى اگر «فارزقوهم» را امرى استحبابى‌