در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٤ - اعطاى اموال يتيمان به آنان

بر اين اساس در اين دو آيه شريفه، مرجع «نفس واحده» است كه مقصود از او زوج يا حضرت آدم (ع) است. در «تغشّاها» دو ضمير داريم. يك ضمير «هو» كه در «تغشّى» مستتر است و ديگرى ضمير «ها». ضمير مستتر «هو» كه به نفس واحده بر مى‌گردد، اما معنايش حضرت آدم (ع) نيست، بلكه «كل مذكر» يعنى فرد فرد مذكر است و ضمير «ها» به حوّا باز مى‌گردد اما مقصود از آن حوا نيست بلكه «كل مؤنث» يعنى فرد فرد مؤنث است.

اگر اين احتمال را بپذيريم و به نوعى استخدام در آيه ملتزم شويم، تعارض ميان صدر و ذيل اين دو آيه از ميان مى‌رود، اما بايد اثبات شود و ما نمى‌توانيم به طور قطع اين معنا را به قرآن نسبت دهيم. تفاوت تفسير ما با تفسير معصومين (ع) اين است كه ما هرگاه در معناى آيه‌اى مى‌مانيم به اين‌گونه احتمالات رو مى‌آوريم، ولى آن بزرگواران چون زبان قرآن را مى‌دانند معناى آيات را به طور قطع و كامل بيان مى‌كنند.

اعطاى اموال يتيمان به آنان‌

آيه دو

وَآتُواْ الْيتَامَى أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُواْ الْخَبِيثَ بِالطَّيبِ وَلَا تَأْكُلُواْ أَمْوَالَهُمْ إِلَى أَمْوَالِكُمْ إِنَّهُ كَانَ حُوبًا كَبِيرًا؛ و دارايى يتيمان را به آنان دهيد؛ و نا پاك را جايگزين پاك نكنيد؛ و