در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٤ - اقسام هدايت

هدايت اولياء الله‌

اينك اين سؤال مطرح مى‌شود كه اولياء الله كه اين آيه را قرائت مى‌كردند و مانند ساير مردم از خداوند طلب هدايت مى‌كردند، به چه معنى است؟ طلب هدايت فرد عادى با نبياكرم يا ائمه معصومين عليهم السلام چه تفاوتى دارد؟ آيا هر دو به يك معنى است يا اينكه هركدام معناى خاصى مى‌دهد؟

دعاها و گريه‌هاى آنان نيز از همين باب است؟ گريه‌ها و استغفار حضرت على (ع) به چه معنى است و چگونه مى‌توان آن را توجيه عقلانى كرد؟

گروهى اين‌گونه توجيه كرده‌اند كه اين افعال و گريه‌هاى امام براى تربيت و تعليم ماست و الّا معنا ندارد امام معصوم و عارى از گناه استغفار كند و اصلًا استغفار براى كسى است كه مرتكب گناه و معصيت شده باشد و امام از اين‌گونه كارها مبراست و فردى كه گناه ندارد استغفار برايش معنا و مفهومى ندارد.

اين پاسخ قانعكننده نمى‌باشد، بلكه در بعضى موارد باعث وهن امام نيز مى‌شود، علاوه بر اين راجع به‌ اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ‌ و طلب هدايت آن حضرات چه مى‌گوييد؟ يا گريه‌ها و غش كردن‌ها را چگونه توجيه مى‌كنيد؟

در پاسخ مى‌توان گفت: درك و فهم افراد از مسائل متفاوت است و هر فردى با توجه به پشت سرگذاشتن يك مرحلهاى، از خداوند مرحله بالاترى را طلب مى‌كند.

اصولًا ما بايد ميان كمال انسان‌ها و ديگر موجودات تفاوت بگذاريم. كمال درخت سيب، ميوه دادن آن است؛ كمال بوته گل، پروراندن‌