در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٨٩ - ويژگى هاى منافقان

آيه ده‌

فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً وَلَهُم عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يكْذِبُونَ‌؛ در دل‌هايشان مرضى است و خداوند بر مرضشان افزود و به سزاى آنچه به دروغ مى‌گفتند، عذابى دردناك خواهند داشت.

مراد از قلب، يا عقل است يا روح. منافقين مريض‌اند و قلوب آنها معيوب است به همين خاطر توان درك حقايق را ندارند و اگر مطلبى را درك كنند به خاطر مرضى كه در قلبشان است آن را اشتباه تأويل مى‌كنند، يا از آن سوء استفاده مى‌كنند.

فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً: از آنجا كه اسلام آوردن منافقين به خاطر منافع شخصى و ضربه زدن به مسلمين است و در باطن نه تنها اعتقادى به اين چيزها ندارند، بلكه تمايل به هدايت نيز پيدا نمى‌كنند، به همين دليل خداوند مرض آنها را زياد مى‌كند. افرادى كه درصدد اصلاح خود بر نمى‌آيند و با خدعه و نيرنگ امرار معاش مى‌كنند مريض‌اند و اين مريضى همانند غده سرطانى به ديگر جاها سرايت مى‌كند و هرچه بيشتر زندگى مى‌كنند، از حق و حقيقت دورتر مى‌شوند، و علت اينكه ازدياد مرض را به خداوند نسبت داد شايد اين باشد كه خداوند آنها را از جرگه هدايت خود خارج مى‌كند و راه‌هاى هدايت را به روى آنها مى‌بندد.

وَلَهُم عَذَابٌ أَلِيمٌ‌: چون آنان اهل هدايت نيستند و مرض آنها نيز درحال گسترش است به همين خاطر عذابى دردناك براى آنها تهيه ديده شده است و اين عذاب به خاطر آن چيزهايى بود كه تكذيب مى‌كردند. بِمَا كَانُوا يكْذِبُونَ‌.