در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٥٨ - دو بهشت

المُقَرَّبونَ‌* في جَنّاتِ النَّعيمِ‌[١]؛ و [در روز قيامت‌] شما مردم سه گروه ميشويد. آن سه گروه عبارتاند از: نيكبختان؛ چه نيكبختانى! و تيرهبختان؛ چه تيرهبختانى! و سبقتگيرندگان در كارهاى نيك. آنان مقرّبان درگاه خدايند. كه در بهشتهاى پر نعمت جاى خواهند داشت.

اصحاب مشئمه كه حسابشان جداست و اهل جهنم و عذاباند. اما اهل بهشت دو دسته هستند: يك دسته سابقون و مقربان هستند و يك دسته اصحاب الميمنه. خوبى و پرهيزكارى قابل تشكيك و داراى درجات است. مانند نور و روشنايى كه به نورِ ضعيفِ يك لامپِ ضعيف، نور گفته ميشود و به نور خورشيد هم نور گفته ميشود. هر دو نور هستند، ولى در كيفيت، شدت و ضعف دارند. خوبى و بدى نيز همينطور است؛ عده‌اى بسيار خوب هستند و به درجه مخلصين و خالصين و سابقين ميرسند. اولياء و انبياء داراى چنين مقامى هستند. تازه در بين خود انبياء و اولياء مراتب مختلفى وجود دارد. چنين بندگانى، علاوه بر بهشت جسمانى، از بهشت روحى و فكرى و قلبى نيز برخوردارند.

آيات چهل و هشت و چهل و نه‌

ذَوَاتَا أَفْنَانٍ* فَبِأي آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌

اين دو باغ داراى انواع نعمتها و يا شاخه‌هاى باطراوتاند. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

[١]. سوره واقعه، آيه ٧- ١٢.