در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٥٧ - دو بهشت

رضوان خداوند بالاتر از اين باغ و بوستانى است كه براى شما ترسيم و توصيف ميشود. رضوان الله، همان بهشت فكرى و روانى است كه عرض كردم. پس مراد خداوند از دو جنت و دو بهشت، دو جنت ظاهرى و جنت قلب و فكر است. بهشتى كه انبياء و اولياء دائماً در آن به سر ميبرند همين بهشت است. انبياء و اولياء با همين بهشت قلبى است كه توانسته‌اند آن همه مشكلات را تحمل كنند. انسان‌هاى معمولى خيلى سريع اعصابشان به هم ميريزد و شكسته ميشوند. اگر كس به آنها اخم كند و يا به آنها ناسزا گويد و يا مدتى آنها را زندان كنند، ديگر ادامه زندگى برايشان مشكل ميشود و حتى بعضى افراد ممكن است ديوانه و روانى شوند. با يك حادثه كوچك، طرف آنقدر شكسته ميشود كه عصا به دست ميگيرد، ولى انبياء و اولياء، با آن همه مشكلات و سختى‌ها ثابت و استوار تا پايان عمر در راه خدا تبليغ و مجاهدت ميكردند. اگر انبياء و اولياء از داخل مايهدار و پر نبودند نميتوانستند اين وظيفه خطير را به انجام برسانند. بنابراين در آن دنيا به انسان‌هاى نيكوكار باغ و بستان و حرير و ميوهجات و .... ميدهند، ولى همه نعمتها و بهشت‌هاى خداوند اين نيست و بهشت آرامش خاطر برتر و بزرگتر از بهشت جسمانى است.

مؤيد اين تفسيرى كه بيان شد، آيات سوره واقعه است. آيات سوره واقعه، در حقيقت تفسير اين آيه است. در آنجا خداوند ميفرمايد:

وَ كُنْتُم أزْواجَاً ثَلاثَة* فأصحابُ المَيمَنَة ما أصْحابُ المَيمَنَة* وَ أصحابُ المَشئَمَة ما أصْحابُ المَشْئَمَة* وَ السّابِقوُنَ السّابِقوُنَ‌* أُولئكَ‌