در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٧٢ - هدف هاى سوره

اما از مطالعه در آيات دهم، يازدهم و دوازدهم و دقت در مفهوم آنها و همچنين انسجام و ارتباط آنها با آيات قبلى مى‌توان گفت كه: نزول اين آيات با آيات قبلى اين سوره، هم زمان بوده است؛ لكن در عبارات آيه بيستم قراينى وجود دارد كه نشان مى‌دهد اين آيه با فاصله زمانى نازل شده است (برخى اين فاصله را يك سال و بعضى بيشتر و حتى ده سال هم ذكر كرده‌اند).

مفردات‌

«مزّمّل» (به تشديد زا و ميم)، اسم فاعل از «تزمّل» به معناى پيچيدن لباس و پارچه به خويشتن است؛ چون پيغمبر (ص) در هنگام نزول اين آيات پارچه يا قطيفه‌اى روى خود داشت، لذا خداوند او را با اين تعبير مخاطب ساخت.

زمخشرى مى‌گويد:[١]

اين تعبير نوعى تهجين و توبيخ را مى‌رساند؛ زيرا آنچه از اين تعبير استفاده مى‌شود اين است كه: چرا پارچه به خود پيچيده و خوابيده‌اى؟! بايد بپاخيزى و دامن همت بر كمر بندى و دنبال هدايت و تبليغ باشى، با اين همه كار مهم كه دارى هنگام تحرك و كوشش است؛ از اين روى به جاى «يا أيها النبىُّ»، و يا «يا أيها الرسولُ» با «يا أيها المزّمّلُ» خطاب مى‌شود.

در تفسير «نظم الدرر» هم از اين فكر با كمى تخفيف و ترقيق‌

[١]. زمخشرى، الكشاف، ج ٤، ص ٦٣٤.