در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٧٤ - هدف هاى سوره

است: «بَينْه تَبييناً، و لا تَنْثُره نَثْرَ الدَّقَلِ و لا تَهُذَّه هذَّ الشعر، قِفوا عند عَجائِبِه، حَرِّكوا به القلوبَ وَ لا يكون هَمُّ أحدِكم آخِرَ السورة».[١]

«قرآن را مانند خرماى نامرغوب در هم نريزيد و پخش نكنيد و مانند شعر، تند نخوانيد. در كلمات شگفتانگيز بايستيد. دلها را متوجه آن سازيد بهگونه‌اى كه در تسخير آن درآيند و همت كسى از شما اين نباشد كه به آخر سوره برسد».

قَوْلًا ثَقِيلًا: سخن سنگين؛ سنگينى سخن يا به اين است كه فهم و درك آن سنگين است- به عبارت ديگر به دليل دارا بودن مطالب ظريف و دقيق و يا حقايق فراوان فهم آن براى همگان ممكن نيست و دركش مستلزم نوعى تلاش و مجاهدت است- يا بدين جهت است كه تحقق بخشيدن، و عينيت دادن و عمل نمودن به آن سخت است. به بيان ديگر متضمن تكاليف و وظايف و اوامر و نواهى است كه مخاطب را به زحمت مى‌اندازد؛ يا به اين كه متانت و وزانت و قاطعيت و صراحت دارد يا وعده و وعيد آن انسان را سراسيمه و پريشان مى‌سازد؛ اين‌ها و غير اين‌ها هم هست كه سخن را سخت و سنگين مى‌سازد.

نَاشِئَة اللَّيلِ‌: يا مصدر است مانند عاقبة، به معناى حدوث، تكوّن و پديدار شدن، يا اسم فاعل بوده و به موصوف خود به طور اضافه بيانيه اضافه شده است و مراد از آن خود شب است كه ما آن را به پديده شب يا حادثه شب معنا مى‌كنيم.

[١]. نورى، مستدرك الوسائل، باب ١٤ از ابواب القراءة فى الصلاة، ج ٤، ص ١٧٦، ح ١.