در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٩١ - ويژگى هاى منافقان

ولو به ضرر او تمام شود، زيرا منشاء و زيربناى تمام معاصى دروغ است و اگر فردى دروغ نگويد گويا از تمامى معاصى نجات يافته است.

مشخصه سوم آنها، حيله‌گرى و نيرنگبازى آنهاست. در ظاهر طورى رفتار مى‌كنند كه گويا مؤمنترين افرادند، اما هويت آنان به مرور زمان مشخص مى‌شود و اين نيرنگ زدن نه مخصوص مردم است، بلكه با خداوند نيز از در فريب و خدعه وارد مى‌شوند و چون درك صحيح و كافى از امور ندارند گرفتار فساد و تباهى مى‌شوند.

چهارمين خصيصه آنان سفيه شمردن مسلمانان است. پيروان اسلام را افرادى سفيه مى‌شمارند كه عقل كافى ندارند، سود و زيان را از هم تشخيص نمى‌دهند، به جاى اين كه به دنبال زندگى راحت باشند خود را گرفتار جنگ و مصيبت مى‌كنند. از ديد آنها اين كارهاى مؤمنان سفيهانه است اما در واقع نوع نگاه و كارهاى آنان سفيهانه است.

آيه سيزده‌

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُواْ أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاء أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَكِن لَّا يعْلَمُونَ‌؛ و اگر به آنها گفته شود به خداوند ايمان واقعى بياوريد مى‌گويند آيا ما همانند كم خردان ايمان بياوريم.

أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَكِن لَّا يعْلَمُونَ‌؛ اما اينان خود سفيه‌اند كه ديگران را سفيه مى‌پندارند ولى خود نمى‌دانند حال اگر ايمان هم بياورند ظاهرى است.