در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٦٣ - متعه در اسلام

كرديد. ضمير در (به) به (ما وراء) بر مى‌گردد و ضمير در (منهن) به زن‌هايى بر مى‌گردد كه گفته شد جزو زنانى نيستند كه بر شما حرامند و لذا مى‌توانيد با آنان ازدواج كنيد.

شيعه معتقد است اين آيه مربوط به متعه است.[١] فرق مهر در متعه و مهر در ازدواج دائم اين است كه در متعه، مرد فقط آن مقدارى را مديون است كه استمتاع كرده است و اگر زن حاضر به استمتاع نشود ديگر مرد مديون نيست. حتى اگر مدت متعه مثلًا سه ماه بوده و زن يك ماهش را حاضر به استمتاع شود، مرد فقط به همان اندازه بدهكار است. اما در ازدواج دائم به محض اين كه عقد خوانده شود، مرد نصف مهر را بدهكار مى‌شود و اگر نزديكى كند نصف ديگر را هم بدهكار خواهد شد، مگر اين كه زن ناشزه شود.

برخى از علماى شيعه از (فاتوهن اجورهن) نيز استفاده كرده و گفته‌اند اجرت مربوط به پولى است كه زن در متعه مى‌گيرد، و به پولى كه زن در ازدواج دائم مى‌گيرد، اجرت گفته نمى‌شود، بلكه مهريه نام دارد.[٢]

سنى‌ها اين نظر را رد كرده و گفته‌اند در قرآن، اجرت در مهر استعمال مى‌شود و مربوط به متعه نيست.[٣] استمتاع را هم قبول ندارند و مى‌گويند استمتاع در زن دائم هم هست. تفاسير عامه يا مى‌گويند اساساً در اسلام متعه نبوده و يا ادعا مى‌كنند كه بوده ولى نسخ شده‌

[١]. حر عاملى، وسائل الشيعه، ابواب المتعة؛ مجلسى، بحار الانوار، ج ٢٣، ص ٧٣، ٧٦، ٧٩.

[٢]. شيخ طوسى، التبيان، ج ٣، ص ١٦٦.

[٣]. طبرى، جامع البيان، ج ٥، ص ١٨.