در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٨٠ - مراحل رشد و وظايف والدين

پدر اوست) مى‌باشد، بلكه مى‌گويند اگر پدر نبود بر عهده كسى است كه پدر اوست، يعنى عمودين.

برخى از عامه گفته‌اند مقصود از وارث در آيه شريفه، وارث پدر نيست؛ بلكه وارث خود بچه يعنى اقرباى او مى‌باشد.[١] يعنى اگر بچه بميرد، چه كسانى از او ارث مى‌برند؟ حالا كه زنده است همان‌ها بايد روزى و لباس او را تأمين كنند. روايتى هم از حضرت امير (ع) داريم كه از آن حضرت سؤال شد اگر كسى بميرد و فرزند كوچك داشته باشد، نفقه او بر عهده كيست؟ حضرت فرمود: نزديكان و خويشاوندان كودك.[٢] البته اين در جايى است كه بچه بزرگ باشد و مرتكب جنايتى شده باشد و در دسترس نباشد و اموالى هم نداشته باشد. اما اگر بخواهيم اين روايت را به ارث تعميم دهيم نيازمند دليل هستيم.

بنابراين با توجه به رواياتى كه در اين باب وارد شده است ما نمى‌توانيم به ظاهر عَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ‌ عمل كنيم و وارث را به همه ورثه تعميم دهيم.

مرحوم آقاى طباطبائى وقتى به اين قسمت از آيه شريفه مى‌رسند آن را به فقه ارجاع مى‌دهند و پيرامون آن بحث نمى‌كنند.[٣] البته بسيارى معتقدند كه اگر بچه خودش مالى دارد بايد از مال خودش‌

[١]. فخر رازى، التفسير الكبير، ج ٢، ص ٤٦٣.

[٢]. كلينى، الكافى، ج ٦، ص ٤١؛ صدوق، من لايحضره الفقيه، ج ٣، ص ٤٨؛ شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ٧، ص ٤٤٧؛ قضى امير المؤمنين: فى رجل توفى و ترك صبيا و استرضع له: قال: اجر رضاع الصبى مما يرث من ابيه و أمه.

[٣]. طباطبايى، الميزان، ج ٢، ص ٢٤١.