در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٣١ - سخن از معاد و كيفيت آن

فَمَن شَاء ذَكَرَهُ* وَ مَا يذْكُرُونَ إِلَّا أَن يشَاء اللَّهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَة

مفردات‌

«أدْبَرَ»: پشت كرد؛ ادبار در مقابل اقبال است.

«أسْفَرَ»: آشكار شد؛ در اصل از ماده سَفْر به معنى كنار رفتن پرده است.

«الكُبَر»: جمع كبرى به معنى بزرگ و با اهميت.

«سقر»: يكى از اسامى جهنم؛ «سَقَرَتْه الشمسُ: أذابتْه، او را ذوب كرد».

«كُنّا نَخُوضُ»: فرو مى‌رفتيم؛ الخَوْض: شروع به فرو رفتن در آب.

«حُمُرٌ»: جمع حِمار؛ همچنين حمير و أحمرة نيز جمع حمار مى‌باشد.

«مستنفرة»: رم كننده.

«قَسْوَرة»: شير، صياد، تيرانداز؛ در اصل از ماده «قَسْر» به معنى قهر و غلبه است.[١]

«صُحُفاً مُنَشَّرة»: كتاب‌هاى باز شده؛ صحيفه در اصل به ورقه‌اى گفته مى‌شود كه مى‌توان آن را اين طرف و آن طرف نمود و جمعش صُحُف و صحائف مى‌باشد.

بيان‌

در ادامه بحث با كافران منكر رستاخيز و نبوت پيامبر اكرم (ص) در اين آيات با سوگندهاى متعدد به مسأله رستاخيز و دوزخ تأكيد گرديده است؛ و نيز گفته شده است:[٢] اين آيات جهت تنزيه قرآن‌

[١]. راغب اصفهانى، مفردات، ص ٦٧٠.

[٢]. طباطبايى، الميزان، ج ٢٠، ص ٩٤.