در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢١٤ - جاودانگى در بهشت

است و ديگر فرضى كه وصيت مانع حق طلبكاران باشد، پديد نمى‌آيد.

وَصِية مِنَ الله‌: خداوند وصيت كرده، وصيت كردنى. اين عبارت مفعول مطلق است كه يا براى مبالغه يا براى نوع است.

وَ الله عَليم حَليم‌: و خداوند بسيار بردبار و دانا است.

جاودانگى در بهشت‌

آيه سيزده‌

تِلْكَ حُدُودُ اللّهِ وَمَن يطِعِ اللّهَ وَرَسُولَهُ يدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌؛ اينها احكام الهى است و هر كس از خدا و پيامبر او اطاعت كند، وى را به باغ‌هايى در آورد كه از زير آن نهرها روان است. در آن جاودانه‌اند و اين همان كاميابى بزرگ است.

(حدود): حد به معناى مرز است. خداوند مى‌فرمايد آنچه كه بيان شد حدود و مرز بندى خداوند است.

و هر كس خدا و رسولش را اطاعت كند (و حدود خداوند را مراعات كند) خداوند او را وارد باغ‌هايى مى‌كند كه از زير آن باغ‌ها نهرهايى در جريان است.

ظاهر آيه اين است كه مقصود از انهار، نهرهاى زيرزمينى است، ولى- همان‌گونه كه تفاسير نيز گفته‌اند- اين معنا بعيد است و مقصود از آن، نهرهاى زير درختى است.[١]

[١]. شيخ طوسى، التبيان، ج ٢، ص ١٠٨؛ طبرسى، مجمع البيان، ج ٣، ص ٣٨؛ طبرى، جامع البيان، ج ١، ص ٢٤٥.