در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٧٠ - بلوغ و رشد ايتام

بدانيم علاوه بر اين كه وحدت سياق به وجود مى‌آيد، به طريق اولى از آن به دست مى‌آيد كه نظام مالى اجتماع را هم به فرد سفيه ندهيد، بلكه ولايت امر و تصدّى امور اجتماعى خود را نيز نبايد به سفيه بدهيد.

بلوغ و رشد ايتام‌

آيه شش‌

وَابْتَلُواْ الْيتَامَى حَتَّىَ إِذَا بَلَغُواْ النِّكَاحَ فَإِنْ آنَسْتُم مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُواْ إِلَيهِمْ أَمْوَالَهُمْ‌ ...؛ يتيمان را ابتدا آزمايش كنيد، اگر ديديد كه به بلوغ و رشد رسيده‌اند، آن وقت دارايى‌هايشان را به آنها بدهيد.

بنابراين مقصود از وَآتُواْ الْيتَامَى أَمْوَالَهُمْ‌ كه در آيات پيش آمده بود، عدم تصرف در اموال يتيمان است تا زمانى كه به رشد عقلى نائل شوند.

در فقه نيز اين مسأله مطرح است كه آيا كسى مى‌تواند از اموال صغير زكات يا خمس پرداخت كند؟ يا مى‌تواند با آن تجارت كند و منافعش از آن او باشد؟ در مورد تجارت كه فتوا داده‌اند جايز نيست و اگر تجارت كرد و ضرركرد بايد از مال خود جبران كند، اما اگر سود برد از آن صغير است.

در آيه شريفه مقصود از بَلَغُواْ النِّكَاحَ‌ بلوغ است، كه در احكام مالى كفايت نمى‌كند و بايد به رشد عقلى (رشداً) رسيده باشد. در