در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٨ - رابطه عبد و معبود

آيه شش‌

اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ‌

اين آيه شريفه جزء آياتى است كه ضمن بيان نكات عالى، جمله دعايى نيز هست. در اين آيه از خداوند مى‌خواهيم ما را به راه راست هدايت كند. در فقه بحثى مطرح است كه آيات قرآنى- همانند اين آيه كه متضمن دعا نيز هستند- اگر در نماز به عنوان دعا خوانده شوند باعث بطلان نماز مى‌شوند و بايد آن را به عنوان قرآن بخوانيم.

اين آيه شريفه حاوى سه واژه (هدايت، صراط و مستقيم) است. يكى از وظايف مهم پيامبران هدايت مردم به راه مستقيمى است كه آنان را به هدف مى‌رساند، هرچند طبيعت بشر اقتضاء مى‌كند براى رسيدن به هدف غالباً كوتاه‌ترين و كم هزينه‌ترين راه را برگزيند، اما اين كوتاهى راه اگرچه در بعضى جاها خوب است ولى داراى خطراتى نيز هست و ممكن است نه تنها فرد به مقصد نرسد بلكه از آن نيز دورتر شود. همان‌گونه كه انسان براى وارد شدن به خانه از درب آن وارد مى‌شود، براى رسيدن به هدف نيز بايد راه مناسب را طى كند و از بيراهه رفتن بپرهيزد.

نكته ديگرى كه از اين آيه استفاده مى‌شود اطلاق آن مى‌باشد كه شامل امور اخروى تنها نمى‌شود، بلكه در همه كارها (كسب روزى حلال، امرار معاش و ...) از خداوند مى‌خواهيم ما را به راه مستقيم- كه همان راه مطلوب و مقصود اوست- يارى كند و به صراط مستقيم راهنمايى نمايد.

(اهدنا): در اين جمله از خداوند مى‌خواهيم ما را هدايت كند. امر يعنى طلب عالى از دانى مثلًا خداوند از بندگانش مى‌خواهد كه‌