در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٣٩ - معناى يوم

كه به زندگى و به دنيا و آخرت و خلقت انسان و جهان معنا ميبخشد و آن را از پوچى ميرهاند.

آيات سى و هفت و سى و هشت‌

فَأِذا انْشَقَتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَة كَالدِّهانِ* فَبِأي آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌

پس آنگاه كه آسمان شكافته شود و همچون چرم سرخ، گلگون گردد. [رستاخيز فرا ميرسد]. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

هنگام برپايى نشئه آخرت، كل نظام اين عالم به هم ميريزد. اجزاى آسمان از يكديگر جدا و آسمان تكه پاره ميشود. خداوند، در آيه ديگرى ميفرمايد: يومَ تُبَدَلُ الأرْضُ غَيرَ الأرْضِ وَ السَّمواتُ‌[١]؛ زمين و آسمانها ديگر به اين شكل باقى نميماند و زمين، زمين ديگرى ميشود.

در مورد حوادثى كه هنگام برپايى قيامت اتفاق ميافتد آيات زيادى وجود دارد. ما درباره اين حوادث هيچ اطلاعى غير از آنچه خداوند فرموده است نداريم. خداوند برخى موارد را فرموده، ولى جزئيات آن را ذكر نكرده است. من در اينجا برخى از آيات مربوط به حوادثِ عصر برپايى قيامت را ذكر ميكنم:

إذا رُجَّتِ الأرْضَ رَجّاً* وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا* فَكانَتْ هَباءً

[١]. سوره ابراهيم، آيه ٤٨.