در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤٠ - معناى يوم

مُنْبَثَّاً[١]؛ آنگاه كه زمين با لرزشى سخت لرزانده شود و كوهها به شدت متلاشى و ذرّه ذرّه شوند و غبارى پراكنده گردند. فإذا بَرِقَ البَصَرُ* وخَسَفَ القَمَرُ* وَ جُمِعَ الشَّمْسُ و القَمَرُ[٢]؛ هنگامى كه چشم از شدت وحشت خيره شود و ماه بينور گردد و خورشيد و ماه گرد آيند [و به همديگر رسند].

إذا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ* وَ إذا النَّجوُم انْكَدَرَت* وَ إذا الجِبالُ سُيرَت* وَ إذا العِشارُ عُطِّلَت* وَ إِذا الوُحوُشُ حُشِرَت* و إذا البِحارُ سُجِّرَت‌[٣]؛ آنگاه كه نور آفتاب گرفته ميشود و ستاره‌ها تيره ميشوند، و كوهها روان ميشوند، و آنگاه كه بچه‌هاى شتر از مادرشان جدا ميشوند، و وحوش محشور ميشوند، و درياها مشتعل ميشوند. اين آيه ميفهماند كه حيوانات نيز محشور ميشوند و معاد دارند. وَ إذا السَّماءُ انْفَطَرَتْ* وَ إذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ* وَ إذَا البِحارُ فُجِّرَتْ‌[٤]؛ روزى كه آسمان شكافته شود و ستاره‌ها پراكنده شوند و درياها منفجر شوند. در آيه ديگرى ميفرمايد: إِذا السَّماءُ انْشقَّتْ‌* وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَ حُقَّتْ‌* وَ إِذَا الأرضُ مُدّتْ‌* وَ ألْقَتْ ما فيها وَ تَخَلَّتْ‌* وَ أذِنَتْ لِرَبِّها و حُقَّتْ‌[٥]؛ آنگاه كه آسمان بشكافد، و پروردگارش را فرمان برد و سزد كه‌

[١]. سوره واقعه، آيه ٤- ٦.

[٢]. سوره قيامة، آيه ٧- ٩.

[٣]. سوره تكوير، آيه ١- ٦.

[٤]. سوره انفطار، آيه ١- ٣.

[٥]. سوره انشقاق، آيه ١- ٥.