در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٤٢ - معناى يوم

ميشكافد و پاره پاره ميشود و ثانياً رنگ آن قرمز ميشود. اما اينكه مانند روغن، سيال شود يا مانند پوست دباغى شده، چندان مسلّم نيست.

آيات سى و نه و چهل‌

فَيوْمَئِذٍ لَّا يسْأَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَلَا جَانٌّ* فَبِأي آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌

آن روز كه قيامت بر پا ميشود، هيچ جنّ و انسى را از گناهش نميپرسند. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

در آن روز همه لال ميشوند و صدايى از كسى شنيده نميشود. در آيه بعد ميفرمايد: حرف زدن و سؤال و جواب لازم نيست؛ رنگ رخساره خبر ميدهد از سرّ درون. چهره گناهكاران، مانند علامتى واضح بر گناهكارى آنها دلالت ميكند.

البته در برخى آيات ديگر آمده است كه از مجرمان سؤال ميشود. مثلًا در جايى آمده است كه: وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ‌[١]؛ مجرمان را نگه داريد: آنان بايد پاسخگوى اعمال خود باشند. جمع اين آيات به اين گونه است كه مفسران فرموده‌اند در قيامت، مواقف و مراحل متفاوتى وجود دارد؛ در برخى منازل و مواقف از مجرمان بازجويى ميشود، ولى در پاره‌اى موارد نيازى به اين پرسش و پاسخها نيست و چهره آنان نشان ميدهد كه گناهكارند.

[١]. سوره صافات، آيه ٢٤.