در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٥ - اقسام هدايت

گل‌هاى زيباست، اما انسان چنين نيست و كمال موقت و محدود ندارد، بلكه همان‌گونه كه خداوند نامحدود است بشر نيز بدنبال كمالات بالاتر و بهترى است و لحظه به لحظه بر كمالات او افزوده مى‌شود. امروزه مسلمانان از خداوند مى‌خواهند بر پيامبر و آل او درود فرستد و مسلماً هر درودى كه مى‌فرستند بر كمالات آن حضرت افزوده مى‌شود.

شايد مراد اولياء الله از اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ‌ از همين باب باشد؛ يعنى صراط مستقيم داراى مراتب و درجاتى است و بندگان خاص خداوند متعال از ديدگاه ما به مقصود رسيده‌اند اما نسبت به ذات اقدس الهى چنين نيستند و هنوز به پايان راه نرسيده‌اند. البته احتمال ديگر اين است كه مراد آنها از آيه شريفه طلب دوام و ثبات بر صراط مستقيم باشد و اين كه آنها از اين راه مستقيم منحرف نشوند.

علامه طباطبايى يكى از نكاتى را كه راجع به صراط مستقيم بيان مى‌كند اين است كه:

«از آنجا كه صراط مستقيم امرى است كه در تمام سبيل‌ها وجود دارد، مى‌شود انسان از سبيلى كه الآن در آن طى طريق مى‌كند به سبيل بالاتر ترقى كند.

اشكالى وارد مى‌كنند: آنان كه هدايت شده‌اند چرا دوباره طلب هدايت مى‌كنند؟ زيرا از آنچه بيان شد فهميده مى‌شود صراط در ضمن تمام سبيل‌هاست و سبيل‌ها نيز هركدام مراتبى مافوق خود دارند و طلب هدايت، براى همان سبيل و راه بالا است.

ممكن است اشكال را اين‌گونه مطرح كنند كه اسلام كاملترين‌