در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٧٢ - اجرت سرپرستى

است بايد مطابق عرف [از آن‌] بخورد؛ پس هرگاه اموالشان را به آنان رد كرديد بر ايشان گواه بگيريد خداوند حسابرسى را كافى است.

اين قسمت از آيه، عطف بر جمل‌ وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا مى‌باشد و در واقع عموم نهى از أكل را تخصيص مى‌زند.

در آيه از خوردن مال يتيم آن هم به صورت اسراف، نهى شد و در قسمت ديگر فرمود: و هر كس داراى سرمايه است از گرفتن اجرت خوددارى كند. در اين جا سؤالى مطرح مى‌شود كه واژ امر «فليستعفف» بر وجوب دلالت مى‌كند يا بر استحباب؟ به عبارت ديگر نگرفتن اجرت براى وصى غنى واجب است يا مستحب؟

برخى معتقدند وصى غنى نبايد اجرت دريافت كند و «فليستعفف» بر وجوب دلالت مى‌كند. گروهى هم بر اين باورند كه اين امر استحبابى است و فرد مى‌تواند در مقابل عمل و خدمتى كه انجام مى‌دهد اجرت دريافت كند.[١] مرحوم علامه نيز بر اين باورند كه وصى غنى بايد عفت پيشه كند و از مال يتيم چيزى بر ندارد.[٢]

حال اگر اين صحيح باشد، وصى غنى در مقابل خدمتى كه انجام مى‌دهد و هزينه و وقتى كه صرف مى‌كند چه دريافت مى‌كند؟ وصى با قبول سرپرستى، علاوه بر قبول مسئوليت، داراى حق نيز مى‌گردد و مى‌تواند اجرت دريافت كند و اگر براى وصى غنى اجرت در نظر

[١] ١. ابن عاشور، التحرير و التنوير، ج ٤، ص ٣٥.

[٢] ٢. طباطبايى، الميزان، ج ٤، ص ١٧٣.