در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٢٥ - رابطه فطرى انسان با خدا

زمين شور بود، بسيارى از موجودات زنده از بين ميرفتند و اگر همه آب‌هاى زمين شيرين بود، برخى از شرايط مناسب زيستى، مانند تصاعد بادها، به وجود نميآمد. شرايط ايدهآل براى يك زندگى مناسب روى زمين، مستلزم وجود آب شور و آب شيرين است. آب‌هاى شور سه چهارم دنيا را فرا گرفته و آب‌هاى شيرين در مخازن زيرزمينى نگهدارى ميشوند و از كوهساران و چشمه‌ها نيز بر روى زمين جارى و در نهايت به درياها ميريزند. اگر كل آب‌هاى دنيا را در نظر بگيريم، آب‌هاى شيرين و شور مانند دو دريايى هستند كه به يكديگر متصلاند (از طريق چرخه‌هاى طبيعى و دهانه رودخانه‌ها)، ولى هيچگاه كاملًا با يكديگر مخلوط نميشوند. ميليون‌ها سال آب‌هاى شيرين به دريا ريخته‌اند و ابرها دوباره آب شيرين را به زمين برگردانده‌اند. نه آب‌هاى شور توانسته‌اند همه آب‌هاى شيرين را شور كنند و نه آب‌هاى شيرين توانسته‌اند، آب درياها را شيرين كنند. آب‌هاى شور و شيرين به يكديگر راه دارند، ولى ديواره‌هاى مخازن زيرزمينى مانع ميشود كه آب‌هاى شور، آب‌هاى شيرين را از بين ببرند. اين تفسير به نظر ميرسد كه با معناى آيات ياد شده مناسبتر باشد.

بحث روايى‌

در روايتى كه از طريق شيعه زياد نقل شده است، اين آيه بر پيامبر اكرم (ص) و اهل بيت (ع) تطبيق شده است. طبق اين روايت منظور از دو بحر، امام على (ع) و فاطمه زهرا (س)، «وَ بَينهَا برزخ»، نيز پيامبر اكرم (ص) است. «يخرج منهما اللؤلؤ و المرجان» نيز امام حسن و امام‌