در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٢٦ - رابطه فطرى انسان با خدا

حسين (ع) هستند[١]. اين روايت، مصداقى از معناى آيه را بيان ميكند، نه اينكه معناى مستقيم آيه اين باشد. در حقيقت معناى روايت اين است كه اين آيه را ميتوان بر پيامبر و اهل بيتش تطبيق نمود.

آيات بيست و دو و بيست و سه‌

يخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ* فَبِأَي آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ‌

از آن دو دريا لؤلؤ و مرجان بيرون ميآيد، پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

لؤلؤ، مرواريدى است كه از دل صدف بيرون ميكشند و مرجان نيز نوعى گياه يا حيوان دريايى است كه به گفته سيد قطب در فى ظلال القرآن از شگفتانگيزترين موجودات هستند. از مرواريد و برخى مرجان‌هاى دريايى براى زينت استفاده مى‌كنند.

آيات بيست و چهار و بيست و پنج‌

وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ* فَبِأَي آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ‌

و براى اوست كشتيهاى روان در دريا كه چون كوههايند. پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟ ضمير له به خداوند برميگردد. جوار نيز جمع جاريه، به معناى سفينه و كشتى است. المنشآت نيز از أنشأ مشتق شده است؛ يعنى ايجاد شده و ساخته شده. كالأعلام نيز به معناى جبال و كوهها است.

[١]. تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٤٤؛ و با مضمون شبيه، درالمنثور، ج ٦، ص ١٤٢.