در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٤٩ - افرادى كه ازدواج با آنان حرام است

(مقت): در لغت به معناى بغض است‌[١]؛ يعنى بد داشتن و غضبناك بودن. اگر پسرى زن پدرش را به ارث مى‌برد و بعد با او ازدواج مى‌كرد يا از غير راه ارث با او ازدواج مى‌كرد، ازدواج او (نكاح مقت) گفته مى‌شد. يعنى نكاحى كه به جاى محبت و مودت، غضب و كينه به دنبال مى‌آورد.

لازم به ذكر است كه در ميان اعراب، ازدواج با مادر يا خواهر يا عمه و يا خاله رسم نبوده، تنها دو چيز در اين رابطه مرسوم بوده است: يكى ازدواج با زن پدر و ديگرى دو خواهر را در يك زمان به همسرى اختيار كردن.

وَلَا تَنكِحُواْ مَا نَكَحَ آبَاؤُكُم مِّنَ النِّسَاء: نكاح در لغت دو معنا دارد؛ يكى به معناى عقد است، خواه نزديكى صورت گرفته يا نگرفته باشد و ديگرى به معناى نزديكى و همبستر شدن است.[٢] در اينجا نكاح به معناى عقد است، يعنى اگر پدر شما زنى را به عقد خود درآورده باشد، شما ديگر نمى‌توانيد با آن زن ازدواج كنيد، چه پدرتان با او نزديكى كرده باشد يا نكرده باشد.

آيه‌ إِلَّا مَا قَدْ سَلَفَ‌ مى‌خواهد كسانى را كه در گذشته با زن پدر خود ازدواج كرده بودند استثناء كند. اين استثناء دو صورت مى‌تواند داشته باشد: ١) افرادى كه قبل از اسلام با زن پدر خود ازدواج كردند، آنها را طلاق داده‌اند يا اصلًا مرده‌اند و اكنون در قيد

[١]. فراهيدى، العين، ج ٥، ص ١٣٢؛ جوهرى، الصحاح، ج ١، ص ٢٦٦.

[٢]. فراهيدى، العين، ج ٣، ص ٦٣؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ٢، ص ٦٢٥؛ راغب، مفردات، ص ٥٠٥.