در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٣٦ - معناى خلقت حوا از آدم

موافق نيست. حالا امروزه مسأله شبيه‌سازى مطرح شده است كه از يك مرد يا يك زن به تنهايى، ميتواند يك نسل به وجود آورند، آيا اين آيات هم در صدد بيان شبيه‌سازى بوده است؟ خيلى مشكل است كه اين قول را اختيار كنيم و هيچ دليل و مدركى در تأييد آن نداريم. البته در حال حاضر در شبيه‌سازى از مرد، مرد درست مى‌شود و از زن، زن. اما ممكن است در آينده بهگونه‌اى پيشرفت كند كه از مرد بتوانند جنس مخالفش را درست كنند و از زن نيز همين‌طور. در هر صورت اين مسأله براى خداوند محال نيست. چنانچه خلقت حوّا از آدم را از قبيل شبيه سازى بدانيم، اين آيه يكى از معجزات قرآن كريم به شمار خواهد آمد. ما در قرآن آياتى داريم كه قرن‌ها بعد دانشمندان از نظر علمى و تجربى به آن رسيده‌اند؛ نظير آيه شريفه‌ هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يكُن شَيئًا مَّذْكُورًا[١]، كه به نظر من مربوط به انسان‌هاى اوليه است، هر چند مفسرين تا كنون چنين قولى را اختيار نكرده‌اند. از ظاهر و قالب آيه استفاده مى‌شود اين آيه مربوط به انسان‌هاى اوليه و ما قبل تاريخ است، چنانكه از حديث امام باقر (ع) نيز چنين مطلبى مستفاد است. حضرت امام باقر (ع) در تفسير اين آيه فرموده‌اند: (كان شيئاً و لم يكن مذكوراً)؛ يعنى انسان بود، شيئى بود، منتها قابل ذكر نبود.

نكته ديگرى كه در زمينه آيات مربوط به خلقت زن قابل توجه است، توجه به معناى «مِن» در اين آيات است.

[١]. سوره انسان، آيه ١.