در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٥٥ - محارم

دختر زنى كه از شوهرش طلاق گرفته و با شما ازدواج كند، به آن دختر (ربيبه) گفته مى‌شود.[١] اگر آن دختر و مادرش به خانه شما آمده باشد و در آغوش شما بزرگ شده باشد، چنانچه با همسر خود- يعنى مادر آن دختر- همبستر شده و نزديكى كرده باشيد، آن دختر هم بر شما حرام است.

فَإِن لَّمْ تَكُونُواْ دَخَلْتُم بِهِنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيكُمْ‌: اما اگر با آن زن نزديكى نكرده باشيد، وقتى طلاقش دهيد، مى‌توانيد با آن دختر ازدواج كنيد.

توجه كنيد در اينجا ميان مادر همسر و دختر همسر تفاوت وجود دارد. به محض اين كه شما زنى را به عقد خود درآوريد، مادر او بر شما حرام ابدى مى‌شود، خواه با همسرتان نزديكى كرده باشيد يا نه. اما در مورد دختر همسر اين‌گونه نيست. و اين يكى از موارد اختلاف ميان فقهاى ما با فقهاى عامه است.[٢]

وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ‌: و عروس شما نيز بر شما حرام است. اگر پسر شما همسرى را اختيار كرد، آن زن براى هميشه- حتى اگر پسرتان او را طلاق دهد- بر شما حرام است. اما اگر پسر خوانده شما باشد، اين حكم جارى نمى‌شود. زن پسر خوانده [ادعياء] بر انسان حرام نيست.

وَأَن تَجْمَعُواْ بَينَ الأُخْتَينِ‌: و اين كه دو خواهر را در يك زمان‌

[١]. شيخ طوسى، المبسوط، ج ٥، ص ٢٩٦.

[٢]. شريف مرتضى، الناصريات، ص ٣١٧- ٣١٨.