در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٠٠ - ويژگى هاى منافقان

حرف حق را نمى‌گويند، (عمى) از ضلالت خود باز نمى‌گردند.[١]

آيه نوزده‌

أَوْ كَصَيبٍ مِّنَ السَّمَاء فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ يجْعَلُونَ أَصْابِعَهُمْ فِي آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ واللّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ؛ يا چون [كسانى كه در معرض‌] رگبارى از آسمان- كه در آن تاريكى‌ها و رعد و برق است- [قرار گرفته‌اند] از نهيب آذرخش و ترس از مرگ، سر انگشتان خود را در گوش‌هايشان مى‌نهند ولى خدا بر كافران احاطه دارد.

(صيب): در اصل، صيوب به معنى باران است.[٢] از ابن عباس نقل شده است كه صيب يعنى قطره باران. عطاء صيب را به معنى باران گرفته است.[٣] دومين مثلى كه منافقين به آن تشبيه شده‌اند اين است كه مثال آنها بسان قطره‌اى باران است كه از آسمان رها مى‌شود.

فِيهِ ظُلُمَاتٌ‌: و در آسمان ظلمت و تاريكى حاكم است و رعد و برق نيز بر وحشت آن مى‌افزايد و اين قطره سرگردان و بريده از همه جا در اين تاريكى و سر و صداى مخوف، دلى بس خوفناك و وحشتى هولناك دارد و نمى‌داند سرانجام آن به كجا كشيده مى‌شود. منافقين نيز همانند همان قطره باران و جدا از همه جا هستند و براى اين‌

[١]. شيخ طوسى، التبيان، ج ١، ص ٨٨.

[٢]. معطوف، المنجمد، ذيل ماده« الصوب».

[٣]. شيخ طوسى، التبيان، ج ١، ص ٩١.