در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٩٧ - ويژگى هاى منافقان

نكردند بلكه زيان ديگرى نيز متوجه آنان شد، زيرا جزء هدايت شدگان محسوب نمى‌شوند. آنان حقيقت دين را درك نكردند از اين رو اين معامله كه سراسر زيان بود را انجام دادند و اين به خاطر عدم تعقل آنان و تقليد كوركورانه آنها بود.

آيه هفده‌

مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَاراً فَلَمَّا أَضَاءتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَّا يبْصِرُونَ‌؛ مثل آنان، همچون مثل كسانى است كه آتش افروختند و چون پيرامون آنان را روشنايى داد، خدا نورشان را برد و در ميان تاريكى‌هايى كه نمى‌بينند، رهايشان كرد.

اين مثال براى بيان حال منافقينى است كه در آيات قبل توصيف شدند و در اينجا براى ملموس‌تر شدن كارها و عاقبت آنها دو مثال را بيان مى‌كند. منافقين نه تنها از لحاظ عذاب اخروى با ديگر مردم فرق مى‌كنند، بلكه در دنيا نيز متفاوت هستند. فرد مؤمن در زندگى خود علاوه بر تلاش و خدمت به خلق خداوند، رضايت او را نيز در نظر مى‌گيرد، مصالح افراد و جمع را بر مصلحت خود ترجيح مى‌دهد، همّ و غم او باز كردن گره از كار مردم است. اگر به والدين خود احترام مى‌گذارد، رضايت خداوند را نيز در نظر مى‌آورد، لذا هميشه قلبى آرام و سرشار از محبت خداوند دارد، بر خلاف منافق كه نه تنها خدمتى نمى‌كند بلكه تا آنجا كه بتواند براى مردم ايجاد مشكل مى‌كند و منفعت خود را بر جمع ترجيح مى‌دهد. هدف او از