در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٦٠ - دو بهشت

مى‌كنند و يا از طريق ديگرى مازاد بدنشان خارج ميشود. اين بهشت، بهشت مادى است كه در برخى آثار شبيه دنيا است. اما بهشت معنوى كلًا با آنچه نوع مردم در اين دنيا ديده‌اند و فهميده‌اند متفاوت است.

آيات پنجاه و چهار و پنجاه و پنج‌

مُتَّكِئِينَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَجَنَى الْجَنَّتَينِ دَانٍ* فَبِأَي آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ‌

بهشتيان بر بالشها تكيه زده و بر فرشهايى با آسترهايى از ديباى ضخيم نشستهاند، و ميوههاى آن دو بهشت، نزديك و در دسترس است. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

در آنجا فرش‌هاى عتيقه وجود دارد؛ فرش‌هايى كه آستر آن، يعنى آنچه زير فرش مياندازند، از حرير بافته شده است. وقتى آستر آن از حرير است پس خود آن فرشها بسيار بهتر از حرير هستند.

آيات پنجاه شش و پنجاه و هفت‌

فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ* فَبِأَي آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ‌

در آنجا همسرانى است كه چشم بر شوهران خود دوخته و ديده از غير آنها فرو بستهاند و پيش از آنان هيچ انس و جنّى با آنها آميزش نكرده است. پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انكار ميكنيد؟

در اين بهشتها زنان قاصرات الطرف وجود دارند. در اين آيه، ضمير «هنّ» به كار رفته است. اين ضمير نميتواند به جنتان برگردد و