در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٨٩ - سهم وارثان از ارث

مرحوم آقاى طباطبايى معتقد است اين آيه در اينجا به عنوان مقدمه ذكر شده است تا در آيات بعد نظام ارث و احكام آن بيان شود.[١]

نكته‌اى كه در اين آيه وجود دارد اين است كه زن‌ها نيز بهره و سهمى از ارث دارند و اين تفكر كه مالى كه زن مى‌برد از خانواده بيرون رفته و مثل مال تلف شده است، مردود شمرده شده است.

پيامبر (ص) مى‌خواهند بفرمايند كه دختر نيز اولاد شما و پاره تن شماست و نبايد او را از ارث محروم كنيد. در دوران جاهليت نه تنها به زن ارث نمى‌دادند به بچه هم ارث نمى‌رسيد، در حالى كه اسلام مى‌فرمايد به هردو بايد ارث داد و حتى اگر بچه در رحم مادر باشد نيز بايد ارث او را كنار گذاشت.[٢]

نكته‌اى در اين آيه هست كه بايد مورد توجه قرار گيرد. در زمان پيامبر اكرم (ص) شخصى باغ خوبى را احداث كرده بود و خواست آن را خدمت آن حضرت تقديم كند. پيامبر (ص) به او فرمود آيا جز اين باغ سرمايه ديگرى هم دارى؟ گفت نه اين ثمره عمر و زحمات من است. پيامبر به او فرمود: اولاد دارى؟ گفت آرى؛ خدا كريم است و آنها را يارى مى‌كند. حضرت فرمودند آيا مى‌خواهى باغت را در راه خدا به من بدهى و فرزندانت را گدا و بدون بضاعت تحويل جامعه دهى؟ اين باغ را براى اولاد خود بگذار.

شايد وجه هدايت آيه شريفه اين باشد كه براى بازماندگان و

[١]. همان.

[٢]. ر. ك: محقق حلى، شرايع الاسلام، ج ٤، ص ١٦؛ البته اگر زنده به دنيا بيايد ارث به او يا ورثه‌اش تعلق مى‌گيرد.