یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٨٥ - یادداشت رهبری و مدیریت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٤، ص: ٥٨٥

البته در افراد عادی، لازمه شیوه فردی و مستبدانه این است که فرد تمام دستورها و سیاست لازم را خود به پیروان خود دیکته کند و به مشورت تن ندهد، تشویق و یا توبیخ اتفاقی پیروان در درجه اول منوط به داوری و احساس شخصی خود او باشد و به قول دیباچهای بر رهبری، صفحه ٧٧: رهبر خودسالار باشد.

مشورت یا رهبری همکارانه:

و لازمه رهبری مشورتی و همکارانه این است که رهبر راهحلهای لازم را از خلال پیشنهادهای پیروان خود کشف کند وبه قول آن کتاب، مردمسالار باشد.

شخصیت دادن به پیروان و همکاران:

ولی علاوه بر آنچه در بالا گفته شد، یعنی قطعنظر از نیاز رهبر به اینکه راهحلهای مشکلات خود را از پیشنهادهای پیروان خود کشف کند، رهبری مشورتی مستلزم شخصیت دادن به پیروان و بهحساب آوردن آنهاست و هرگونه احساس حقارتی را از آنها زایل میسازد واین جهت بیشتر آنها را به همکاری و پیروی تشویق و نیروهای آنها را بسیج میسازد.

شیوه غیر از هدف است.

ممکن است شیوه درست و هدف نادرست باشد و ممکن است عکس آن:

در صفحه ٧٨ توضیح میدهد که شیوه غیر از هدف است. ممکن است کسی هدفش مقدس باشد ولی شیوهاش نامقدس و خودسالاری، ممکن هم هست هدف نامقدس باشد ولی شیوه- که مربوط به اجراست- مردمسالاری باشد.

هدفنگری یا پیرونگری:

٣٠. در صفحه ٨١ بحث خوبی تحت عنوان «هدفنگری یا پیرونگری» باز کرده که برخی از رهبران توجهشان فقط به هدف است و به پیرو توجهی ندارند و بالعکس. دسته اول فقط به کمال مطلوب میاندیشند و به خواستهای فردی و تمایلات عاطفی و هوسهای اختصاصی پیروان توجه ندارند و احیاناً با خشونت با آنها روبرو میشوند.

رهبران هدفنگر و رهبران پیرونگر:

دسته دوم به دست آوردن دل پیروان و جلب رضای خاطر آنان را مهمتر از هر مقصود میشمارند و چه بسا که نیمه راه به همین سبب تغییر جهت داده از مسیر اصلی و هدف اساسی خود منحرف شوند.

میگوید: